Współuzależnienie

Kiedy ktoś bliski pije, bierze albo gra, cały dom zaczyna kręcić się wokół jego nałogu. Pilnujesz, tłumaczysz, ukrywasz, ratujesz – i w pewnym momencie orientujesz się, że od dawna nikt nie pyta, jak Ty się czujesz.

Jak rozpoznać, że to już współuzależnienie

Współuzależnienie nie jest winą ani słabością. To sposób, w jaki człowiek próbuje przetrwać w bardzo trudnej sytuacji. Z czasem jednak zaczyna zabierać własne życie: sen, zdrowie, przyjaźnie, radość. Pojawia się wstyd przed sąsiadami i rodziną, ciągły lęk o to, w jakim stanie wróci bliska osoba, i poczucie, że wszystko zależy od Ciebie.

• ciągłe kontrolowanie, czy bliska osoba pije albo bierze
• tłumaczenie jej przed innymi i branie na siebie jej obowiązków
• odkładanie własnych potrzeb „na później”, które nie przychodzi
• nadzieja, że tym razem obietnica poprawy zostanie dotrzymana
• napięcie, w którym żyją też dzieci

Jak wygląda wsparcie

Na spotkaniach skupiamy się na Tobie, nie na osobie uzależnionej. Przyglądamy się temu, co możesz zmienić, a na co nie masz wpływu. Szukamy granic, które da się postawić bez poczucia winy, i sposobów, żeby zadbać o swoje bezpieczeństwo i bezpieczeństwo dzieci. Mówimy też o tym, gdzie w okolicy można szukać dalszej pomocy – dla siebie i dla bliskiej osoby, jeśli będzie na to gotowa.

Więcej o tym, po czym poznać współuzależnienie i od czego zacząć, przeczytasz w tekście Współuzależnienie – objawy i pierwsze kroki.

Co możesz zyskać

• ulgę, że możesz o tym powiedzieć komuś, kto nie ocenia
• jaśniejsze rozróżnienie: co jest Twoją odpowiedzialnością, a co nie
• pierwsze granice i plan na trudne sytuacje
• powrót do własnych potrzeb – małymi krokami